| |
Çocuklugum | ler geçer vay. |
| |
Çoh İnsanlar Gonag Galıb (Bulagda) | e zen olub galıb hamuş El üz yumuş tel daramış Çoh güzeller bu bulagda Sözüm galır bu nişana Gabagdan gelen zamana |
| |
Çok Ağlatma Beni |
Bülbüller mest olmuş güllere hayran Seni benden ayırır bir gün devran Araya ayrılık düşmeden gel gel Şunda bir üç beş |
| |
Çok Gezdim Kırk Altı Seyahatımda | rimi kazdım gidirem |
| |
Çok Göresim Geldi Nazlı Nigarım | br>
Niçin tebdil olmuş bilmem hallerin Muhabbet neşesi gitmiş yüzünden Doyulmazken şive ile nazından Aşk pınarı sel olurke |
| |
Çok Nan-ü Yemek Yedik | eziktir El vurulmuş bağlarımız bozuktur Şimdi yaprağını döktü gülümüz Pir Sultan Abdal ım burda gezeriz Muhabbete c |
| |
Çok Safa Geldiniz Beyefendiler | fan meclisinde bulunmuş beyler Açıldı gülümüz şeneldi bağlar Sıdk-ı candan halimize baktınız Nice fıkaranın hakkın yi |
| |
Çok Sınadım Beğim Bu Tecellimi | zu Hicran a çıktı |
| |
Çok Şükür Kavuştuk Bahara Yaza | çeye bağa Kurumuş ağaca solgun yaprağa Gök gürledi şimşek çaktı toprağa Her yer dolup taştı göl neşelendi Rüzgar |
| |
Çok Sükür Minnet Hüdaya (Bugün) | ü derdik bugün |